Ο θάνατος μίας φάλαινας στον ανοιχτό ωκεανό δεν αποτελεί απλώς το τέλος ενός γιγάντιου θαλάσσιου οργανισμού, αλλά την απαρχή μιας μακρόχρονης και εντυπωσιακής διαδικασίας ζωής στα βάθη της θάλασσας.
Οι φάλαινες, που συγκαταλέγονται στα μεγαλύτερα ζώα του πλανήτη, μεταφέρουν έως και 150 τόνους οργανικής ύλης, κρέας, λίπος και οστά. Όταν πεθαίνουν, συνήθως μακριά από τις ακτές, το σώμα τους αρχικά επιπλέει λόγω των αερίων που συσσωρεύονται στο εσωτερικό του. Στη συνέχεια βυθίζεται αργά, περνώντας από τα διαφορετικά στρώματα του ωκεανού μέχρι να καταλήξει στον σκοτεινό πυθμένα.
Εκεί, δημιουργείται το φαινόμενο που οι επιστήμονες αποκαλούν «πτώση φάλαινας» (whale fall), μία από τις σημαντικότερες πηγές θρεπτικών συστατικών για τα οικοσυστήματα του βαθύ ωκεανού. Σε αντίθεση με το λεγόμενο «θαλάσσιο χιόνι», τα μικροσκοπικά οργανικά σωματίδια που καταλήγουν καθημερινά στο βυθό, ένα και μόνο κουφάρι φάλαινας μπορεί να τροφοδοτήσει τη ζωή για δεκαετίες, ισοδυναμώντας με χιλιάδες χρόνια φυσικής παροχής τροφής.
Οι πρώτοι οργανισμοί που καταφθάνουν
Στο αρχικό στάδιο, το κουφάρι προσελκύει μεγάλους νεκροφάγους οργανισμούς, όπως ψάρια βαθέων υδάτων και καρχαρίες. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα hagfish, τα οποία εισχωρούν στο σώμα και καταναλώνουν τη σάρκα από μέσα προς τα έξω, χρησιμοποιώντας παράλληλα βλέννα ως μηχανισμό άμυνας. Αυτή η φάση μπορεί να διαρκέσει χρόνια, μέχρι να απομείνει κυρίως ο σκελετός.
Η «επόμενη γενιά» οργανισμών
Όταν η σάρκα εξαφανιστεί, αναλαμβάνουν δράση μικρότεροι αλλά εξαιρετικά εξειδικευμένοι οργανισμοί. Μεταξύ αυτών είναι τα σκουλήκια του γένους Osedax, γνωστά και ως «σκουλήκια που τρώνε κόκαλα».
Τα πλάσματα αυτά διασπούν τα οστά της φάλαινας εκκρίνοντας οξύ και απορροφώντας τα θρεπτικά στοιχεία, δημιουργώντας ολόκληρες αποικίες πάνω στο κουφάρι. Ο κύκλος ζωής τους συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη τέτοιων πηγών τροφής στον βυθό.
Ένα οικοσύστημα που διαρκεί δεκαετίες
Καθώς η αποσύνθεση προχωρά, απελευθερώνονται χημικές ενώσεις, όπως το υδρόθειο, που τροφοδοτούν βακτήρια και άλλους μικροοργανισμούς. Αυτοί αποτελούν τη βάση για ένα διαφορετικό είδος οικοσυστήματος, το οποίο δεν εξαρτάται από το ηλιακό φως αλλά από τη χημειοσύνθεση.
Σε αυτό το στάδιο, που μπορεί να διαρκέσει έως και 50 χρόνια, αναπτύσσονται εξειδικευμένα είδη που επιβιώνουν χάρη σε αυτές τις χημικές διεργασίες.
Ένας κύκλος ζωής στον σκοτεινό βυθό
Η «πτώση» μιας φάλαινας αποκαλύπτει έναν εντυπωσιακό κύκλο ζωής, στον οποίο ο θάνατος ενός οργανισμού μετατρέπεται σε πηγή ζωής για εκατοντάδες άλλα είδη.
Οι επιστήμονες τονίζουν ότι τέτοια φαινόμενα αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την προσαρμοστικότητα της ζωής, ακόμη και στα πιο ακραία και αφιλόξενα περιβάλλοντα της Γης.
Πηγή: BBC
