Ντόναλντ Τραμπ και Μπενιαμίν Νετανιάχου συμφωνούν ότι ο πόλεμος δεν θα αργήσει να τελειώσει. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν δημόσια. Υπάρχουν όμως αρκετά σημεία στα οποία διαφωνούν, χωρίς βεβαίως να το διατυμπανίζουν.
Πρώτο σημείο διαφωνίας, το ενδεχόμενο χερσαίων επιχειρήσεων στο Ιράν. Κανένας από τους δύο δεν δίνει ούτε ξεκάθαρη ούτε οριστική απάντηση. Ωστόσο, Αμερικανός πρόεδρος εμφανίζεται αρνητικός στην αποστολή χερσαίων δυνάμεων ενώ ακόμη και χθες ο Ισραηλινός πρωθυπουργός αναφέρεται συχνά σε αυτή την πιθανότητα.
Δεύτερο σημείο αποτελεί η στοχοποίηση ενεργειακών υποδομών. Μάλιστα υπήρξε, τουλάχιστον δημοσίως, μια σαφή διαφωνία, με αφορμή την ισραηλινή επίθεση στο κοίτασμα φυσικού αερίου South Pass. Ο Αμερικανός πρόεδρος αντιτάχθηκε και ζήτησε από το Ισραήλ να μην επαναληφθεί.
Διαφοροποίηση φαίνεται να υπάρχει ωστόσο και στους ευρύτερους στόχους του πολέμου. Κοινή τους επιδίωξη είναι η καταστροφή του πυραυλικού και πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Πέρα όμως από αυτό, το Ισραήλ φαίνεται να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην αλλαγή καθεστώτος ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και των ενεργειακών κόμβων.
Διαφορά υπάρχει επίσης στην πολιτική και στη γεωγραφική θέση, άρα και στη στρατηγική.
Η στάση του Τραμπ διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από τον κίνδυνο ενός πολέμου χωρίς χρονικό ορίζοντα, κάτι που θα προκαλούσε και τη δυσφορία της αμερικανικής κοινής γνώμης, τη στιγμή μάλιστα ακριβώς, αλλά και τη στιγμή που και ο ίδιος έχει εκλεγεί, υποσχόμενος ότι θα μείνει μακριά από συγκρούσεις.
Μείζονα ρόλο επίσης παίζει η ανησυχία για τις τιμές ενέργειας και τον γενικότερο αντίκτυπο που θα προκαλούσε μια διατάραξη της ενεργειακής τροφοδοσίας στην αμερικανική αλλά και τη διεθνή οικονομία.
Και όλα αυτά με το βλέμμα στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, με μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων αλλά και στελεχών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος να εκφράζουν ήδη την αντίθεσή τους στη νέα αυτή σύγκρουση.
Για τον Νετανιάχου τα πράγματα είναι διαφορετικά. Προέχει βεβαίως η εθνική ασφάλεια απέναντι σε έναν εχθρό που δεν αναγνωρίζει καν την ύπαρξη του ισραηλινού κράτους και βρίσκεται δίπλα του.
Η πολιτική του ιδεολογία άλλωστε, είναι η βάση της η προστασία έναντι του ιρανικού άξονα της υπαρξιακής απειλής που αντιπροσωπεύει η Τεχεράνη.
Ο κυβερνητικός συσχετισμός δυνάμεων παίζει επίσης έναν καθοριστικό ρόλο, υπό την έννοια ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός εξαρτάται για την επιβίωσή του από τα ακραία εθνικιστικά κόμματα, τα οποία οδηγούν τον Νετανιάχου σε μια κλιμάκωση της σύγκρουσης.
