Στο ηλεκτρονικό περιοδικό Le Mile μίλησε η Τάμτα στον δημοσιογράφο Alban E. Smajli, σε μία συνέντευξη που φωτίζει όχι μόνο την καλλιτεχνική της πορεία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την εξέλιξη, την ταυτότητα και την ανάγκη για αλήθεια. Η πάντα ανατρεπτική pop star περιγράφει με ειλικρίνεια τη σχέση της με τον πειραματισμό, τη σκηνή και το κοινό της, ενώ δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι την κουράζει μια συγκεκριμένη εμμονή που επανέρχεται εδώ και χρόνια στις ερωτήσεις: «Με κουράζει που, έπειτα από τόσα χρόνια, οι δημοσιογράφοι με ρωτάνε για τη ζωή μου στη Γεωργία και το ξεκίνημά μου στην Ελλάδα».
Αυτή η φράση δεν ειπώθηκε ως παράπονο προς το κοινό ή ως άρνηση του παρελθόντος της. Αντίθετα, λειτουργεί σαν δήλωση ορίων και σαν υπενθύμιση ότι ένας άνθρωπος –και ειδικά ένας καλλιτέχνης που διαρκώς δημιουργεί– δεν μπορεί να εγκλωβίζεται διαρκώς στα ίδια κεφάλαια της ζωής του. Η Τάμτα δείχνει ότι θέλει να μιλήσει για το τώρα της και για το πού κατευθύνεται, όχι μόνο για το από πού ξεκίνησε.
Τάμτα: «Με κουράζει που, έπειτα από τόσα χρόνια, οι δημοσιογράφοι με ρωτάνε για τη ζωή μου στη Γεωργία και το ξεκίνημά μου στην Ελλάδα»
Η Τάμτα αναγνωρίζει ότι οι δημοσιογράφοι –και γενικότερα η δημόσια σφαίρα– συχνά αναζητούν την «ιστορία» πίσω από το πρόσωπο. Όμως όταν αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται μονότονα, παύει να είναι ενδιαφέρουσα αφήγηση και γίνεται περιορισμός. Όπως εξομολογείται, η επιμονή να επιστρέφουν όλοι στην καταγωγή της και στην πρώτη της περίοδο στην Ελλάδα τής δημιουργεί την αίσθηση ότι το βλέμμα μένει καρφωμένο στο χθες, την ώρα που εκείνη θέλει να επικοινωνήσει το αύριο.
«Με κουράζει το ότι, έπειτα από τόσα χρόνια, οι δημοσιογράφοι με ρωτάνε για τη ζωή μου στη Γεωργία και για το ξεκίνημά μου στην Ελλάδα -είναι περιοριστικό. Το αντιλαμβάνομαι μεν, αλλά με ενδιαφέρει να επικοινωνήσω το πώς έχω αλλάξει και προς τα πού πηγαίνω», λέει χαρακτηριστικά. Είναι μια τοποθέτηση που συνοψίζει την ανάγκη της να την αντιμετωπίζουν ως μια διαρκώς εξελισσόμενη καλλιτέχνιδα, όχι ως ένα πρόσωπο που ορίζεται αποκλειστικά από το βιογραφικό του.
Ο πειραματισμός ως τρόπος ζωής και δημιουργίας
Στην ίδια συνέντευξη, η Τάμτα μιλά για τον πειραματισμό όχι σαν τρικ ή ως επικοινωνιακή στρατηγική, αλλά σαν κάτι που την έχει διαμορφώσει σε βάθος χρόνου. «Ο πειραματισμός με διαμορφώνει», δηλώνει, ξεκαθαρίζοντας ότι αυτό που κάποιοι ερμηνεύουν ως «απότομη αλλαγή» είναι στην πραγματικότητα μια πορεία που ωρίμαζε μέσα της για χρόνια.
Επισημαίνει, μάλιστα, ότι η παρεξήγηση συχνά γεννιέται από το εξωτερικό αποτέλεσμα: όταν μια αλλαγή γίνεται ξαφνικά ορατή στο κοινό, ο κόσμος τείνει να τη «διαβάζει» ως αντίδραση ή ως στιγμιαία απόφαση. Όμως η ίδια περιγράφει μια εσωτερική διαδικασία που δεν ξεκίνησε σήμερα. Η διαφορά είναι ότι τώρα δεν κρύβεται.
Τα ένστικτα, οι αντιθέσεις και η αυθεντικότητα
Η τραγουδίστρια τονίζει πως πλέον επιτρέπει στις αντιθέσεις της να υπάρχουν χωρίς φίλτρο, να βγαίνουν στην επιφάνεια όπως είναι. Αυτό δεν σημαίνει ασυνέπεια· σημαίνει ελευθερία. «Επιτρέπω στα ένστικτα και στις αντιθέσεις μου όχι απλώς να υφίστανται, αλλά να ξεπηδούν στην επιφάνεια αφιλτράριστα», υπογραμμίζει, περιγράφοντας μια στάση ζωής που δεν φοβάται την πολυπλοκότητα.
Σε αυτό το σημείο, η Τάμτα συνδέει την καλλιτεχνική δημιουργία με την προσωπική ταυτότητα. Δηλώνει ότι η ταυτότητά της «καταρρέει» όταν σταματά να ακούει το ένστικτό της και αρχίζει να λειτουργεί με βάση τις προσδοκίες των άλλων. Είναι μια παραδοχή που εξηγεί γιατί η αυθεντικότητα παραμένει ο πυρήνας της σχέσης της με το κοινό: όταν η έκφραση είναι αληθινή, αναγνωρίζεται.
Η σκηνή ως ασφαλές πεδίο ελευθερίας
Για την Τάμτα, η σκηνή είναι κάτι παραπάνω από επαγγελματικός χώρος. Είναι το σημείο όπου νιώθει ασφαλής και μπορεί να επικοινωνήσει πλευρές του εαυτού της που δεν χωρούν αλλού. Εκεί, όπως λέει, αισθάνεται ελεύθερη, «αφιλτράριστη», ικανή να προκαλέσει και να μοιραστεί συναίσθημα χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Και κάπως έτσι επιστρέφουμε ξανά στη φράση-κλειδί της συνέντευξης: «Με κουράζει που, έπειτα από τόσα χρόνια, οι δημοσιογράφοι με ρωτάνε για τη ζωή μου στη Γεωργία και το ξεκίνημά μου στην Ελλάδα». Δεν είναι άρνηση της διαδρομής της· είναι διεκδίκηση του παρόντος της. Η Τάμτα δεν ζητά να σβηστεί το παρελθόν, αλλά να μη λειτουργεί ως το μοναδικό φίλτρο μέσα από το οποίο την βλέπουμε. Γιατί το πιο ενδιαφέρον, όπως υπαινίσσεται, δεν είναι μόνο το από πού ήρθε—είναι το πώς έχει αλλάξει και το πού πηγαίνει.
