«Πριν την κηδεία μίλαγα με τη Βάσω το βράδυ, μιάμιση – δύο το πρωί, την αδερφή του. Μου έλεγε για την αγάπη του κοινού. Την έπαιρναν τηλέφωνο ότι καταφθάνουν πούλμαν. Ξέρεις, τώρα, εγώ επειδή πήγα στην κηδεία, δεν περίμενα την αγάπη του κόσμου, παιδιά», είπε ο Θανάσης Βισκαδουράκης.
«Τον αγαπήσαμε τώρα πιο πολύ, γιατί οι στίχοι του ήταν τόσο δυνατοί. Εκπροσώπησαν και τον ίδιο και έβλεπα στην κηδεία, ήταν όλοι», πρόσθεσε.
Ο ηθοποιός γύρισε στη συνέχεια πίσω στον χρόνο και θυμήθηκε την πρώτη περίοδο της πορείας του Γιώργου Μαζωνάκη: «Ένας μεγάλος ροκ σταρ, ένας ατίθασος, ωραίος καλλιτέχνης, μοναχικός στην πορεία. Δηλαδή αυτό που έφτιαξε, εμείς οι καλλιτέχνες καταλαβαίνουμε. Το έφτιαξε μόνος του το οικοδόμημα που λέγεται Μαζωνάκης».
«Εγώ τότε δούλευα στο Διογένης Παλλάς όταν ήρθε, το ’93 νομίζω. Ήρθε πιτσιρικάς από την Πάτρα. Είδα ένα παιδάκι όμορφο, με τα γαλανά μάτια, ατίθασο, νέο, ωραίο και με μία μπάσα φωνή. Και από τότε ο Γιώργος κάθε χρόνο όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο ψηλά», θυμήθηκε.
«Συνειδητοποιώ τώρα ότι ο κόσμος τον αγαπάει. Δεν περνάω από σπίτι, παιδιά, ή από μαγαζιά και να μην ακούω κάθε μέρα τραγούδια του Μαζωνάκη. Δηλαδή είναι απίστευτο. Έχει φύγει ο άνθρωπος και ακόμα το όνομά του παίζεται», κατέληξε ο Θανάσης Βισκαδουράκης.
