Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου, η Θεοφανία Ανδρονίκου – Βασιλάκη παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό Λοιπόν και τον δημοσιογράφο Ανδρέα Θεοδώρου αυτή την εβδομάδα. Μέσα σε όλα, μάλιστα, η συγγραφέας μίλησε για την ηρωίδα του βιβλίου καθώς και για τη δική της σχέση με την υπερφαγία.
Στο «Κορσέ της Σταχτοπούτας» ασχολείσαι με την υπερφαγία και την εικόνα του σώματος. Τι κατανόησες μέσα από την ιστορία της Άννας;
Κατανόησα πόσο βαθιά είναι η ρίζα του πόνου που οδηγεί στην υπερφαγία. Δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Είναι ανάγκη για παρηγοριά, για κάλυψη συναισθημάτων που δεν αντέχουμε να νιώσουμε. Η Άννα τρώει, όχι επειδή πεινάει αλλά επειδή δεν αντέχει να μην την αγαπούν. Ο κορσές είναι το σύμβολο της καταπίεσης να συμβαδίζουμε με τα πρότυπα της σύγχρονης κοινωνίας. Πόσο συχνά, αναρωτήθηκα, ευχόμαστε να «μαζέψουμε» τον εαυτό μας ώστε να χωρέσουμε στις προσδοκίες των άλλων; Ο κορσές της Άννας έγινε, τελικά, η αφορμή για να αγαπήσει το σώμα της όχι επειδή το άλλαξε αλλά επειδή έμαθε να το ακούει. Και το κυριότερο; Το μαγικό ραβδί της νεραϊδονονάς δεν είναι παρά η αποδοχή του εαυτού μας.
Είναι κάτι που αφορούσε και εσένα;
Απολύτως. Η σχέση μου με το φαγητό είναι βαθιά συναισθηματική. Έφαγα από θλίψη, από μοναξιά, από πλήξη. Έκανα δίαιτες, κουράστηκα, θύμωσα, έκλαψα μπροστά σε καθρέφτες. Ο «Κορσές της Σταχτοπούτας» ήταν για μένα μια κατάδυση στον εαυτό μου, μια απενοχοποίηση και τελικά μια συμφιλίωση με το σώμα μου όπως είναι, όχι όπως μου επιβάλλουν τα πρότυπα.
Πηγή: zappit.gr
