Ο Θοδωρής Αθερίδης επέστρεψε με νέα ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, απαντώντας στις αντιδράσεις που προκάλεσαν τα σχόλιά του για το λεγόμενο «ελληνικό FBI» και για τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Η πρώτη του δημόσια τοποθέτηση είχε γίνει την Παρασκευή 10 Ιουλίου, σε εκδήλωση στην Κρήτη με θέμα την ενδοοικογενειακή βία. Αυτή τη φορά, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης επιλέγει έναν πιο ευθύ, απολογιστικό τόνο: ξεκαθαρίζει ότι δεν είναι αιρετός, ότι δεν τον αφορά το cancel culture και ότι προτιμά «καθαρά νερά» στις σχέσεις του με το κοινό.
Θοδωρής Αθερίδης: «Το cancel δεν με αφορά, ούτε με τρομάζει»
Στην ανάρτησή του, ο Θοδωρής Αθερίδης δηλώνει κατηγορηματικά πως δεν νιώθει ότι απειλείται από την κουλτούρα της ακύρωσης. Αντίθετα, την αντιμετωπίζει ως ένα είδος φίλτρου: μια διαδικασία που ξεκαθαρίζει ποιοι άνθρωποι θέλει να έχει γύρω του και ποιοι όχι. «Δεν είμαι αιρετός», σημειώνει ουσιαστικά, υπογραμμίζοντας ότι δεν πολιτεύεται ούτε επιδιώκει να αλιεύσει εντυπώσεις σε «θολά νερά». Η δική του δουλειά, όπως την περιγράφει, είναι «δουλειά αγάπης» — κι αυτό προϋποθέτει επικοινωνία με ανθρώπους που είναι διαθέσιμοι να ακούσουν, να σκεφτούν, να διαφωνήσουν πολιτισμένα.
Θυμίζει επίσης πως η δημόσια ταυτότητά του δεν είναι κάτι που «φτιάχτηκε χθες». Από το 2012, όπως λέει, είχε τοποθετηθεί ανοιχτά στο πλαίσιο κειμένου/άρθρου στο Protagon, εξηγώντας το παράδοξο — όπως το χαρακτήριζε — ενός αριστερού ψηφοφόρου. Με άλλα λόγια, όποιος τον παρακολουθεί, όποιος τον επιλέγει στο θέατρο, γνωρίζει περίπου ποιον πάει να δει. Δεν ζητάει, λοιπόν, κατανόηση ως άλλοθι, αλλά συνέπεια: «να ξέρετε με ποιον έχετε να κάνετε».
«Δεν με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι με τυφλό μίσος»
Ο πυρήνας της τοποθέτησής του, όμως, δεν αφορά απλώς τη δημόσια εικόνα ή την «κατακραυγή». Αφορά αυτό που ο ίδιος ονομάζει «τυφλό μίσος» και την επίδρασή του στην κοινωνική και πολιτική κρίση. Ο Θοδωρής Αθερίδης περιγράφει ως τυφλό μίσος τη στάση εκείνη που κάνει κάποιον να επιθυμεί ακόμη και το προσωπικό ή συλλογικό κακό, αρκεί να μη «δικαιωθεί» ο αντίπαλος. Είναι η λογική του «ας μη γίνει το σωστό, αρκεί να μη φανεί ότι το πέτυχε ο άλλος».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσει και την υπόθεση της Marfin. Υποστηρίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι που, από εμπάθεια ή ιδεοληψία, θα προτιμούσαν να μη βρεθούν οι δολοφόνοι των αθώων θυμάτων, μόνο και μόνο για να μη δοθούν εύσημα στον εκάστοτε υπουργό ή στην κυβέρνηση. Για τον ίδιο, μια τέτοια θέση δεν είναι πολιτική κριτική· είναι ηθικό αδιέξοδο. Το ζητούμενο — τονίζει — είναι αυτονόητο: να αποδοθεί δικαιοσύνη, γιατί τα θύματα «ήταν σαν κι εμάς».
Ταυτόχρονα, σπεύδει να ξεκαθαρίσει ότι δεν προκαταβάλλει την ενοχή των κατηγορουμένων. Αν είναι αθώοι, αυτό θα το αποφασίσει η Δικαιοσύνη. Εκείνο που επέλεξε να επιβραβεύσει, όπως εξηγεί, είναι η επιμονή στη διαλεύκανση, η άρνηση να μπαίνουν εγκλήματα στο συρτάρι, η προσπάθεια να μην αρχειοθετούνται υποθέσεις που πληγώνουν βαθιά την κοινωνία.
Η αναφορά στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και η έννοια της εξιχνίασης
Στο ίδιο σκεπτικό εντάσσει τον εκπεφρασμένο θαυμασμό του προς το πρόσωπο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Δεν τον παρουσιάζει ως «αλάθητο», ούτε ως πολιτική ταύτιση, αλλά ως αναγνώριση συγκεκριμένης στάσης: της επιμονής για εξιχνίαση και της θεσμικής συνέπειας. Φέρνει μάλιστα ως ιστορικό παράδειγμα το γεγονός ότι «στη βάρδια του» εξιχνιάστηκε η 17 Νοέμβρη, τοποθετώντας το ως απόδειξη αποτελεσματικότητας απέναντι σε εγκλήματα που τραυμάτισαν τη χώρα.
Σε αυτό το σημείο, ο Θοδωρής Αθερίδης επεκτείνει τη σκέψη του στη δημόσια συζήτηση γύρω από τη βία. Αναφέρεται στους ανθρώπους που ζητούν «λευτεριά στον Κουφοντίνα», χαρακτηρίζοντας τη στάση αυτή ως έκφανση του ίδιου «τυφλού μίσους» που περιέγραψε προηγουμένως. Το επιχείρημά του είναι ωμό: για πολλά χρόνια οι δράστες της 17Ν ήταν «ελεύθεροι» και αξιοποίησαν αυτή την ελευθερία για δολοφονίες, δημιουργώντας περισσότερα θύματα — ανάμεσά τους και «παράπλευρες απώλειες» όπως ο Θάνος Αξαρλιάν. Η τυφλή βία, σημειώνει, δεν απειλεί μόνο τους «στόχους» μιας οργάνωσης· απειλεί όλους.
Παράλληλα, αναφέρεται και σε σύγχρονα περιστατικά αστυνομικής αυθαιρεσίας, υπογραμμίζοντας ότι ο Χρυσοχοΐδης διαχώρισε καθαρά τη θέση του από το έγκλημα του 20χρονου στο Άργος, τονίζοντας πως καθήκον της αστυνομίας είναι να αποτρέπει το έγκλημα και όχι να το διαπράττει. Με αυτόν τον τρόπο, ο Αθερίδης επιχειρεί να δείξει ότι η στήριξη σε μια προσπάθεια εξιχνίασης δεν σημαίνει «λευκή επιταγή» σε οποιαδήποτε εξουσία, αλλά αξιολόγηση πράξεων και δημόσιων τοποθετήσεων.
Η ουσία της παρέμβασής του και το προσωπικό του συμπέρασμα
Ο Θοδωρής Αθερίδης παραδέχεται ότι η ανάρτησή του ίσως δεν αλλάξει τη γνώμη όσων αντιδρούν αντανακλαστικά. Ωστόσο, ξεκαθαρίζει πως τη γράφει κυρίως για εκείνους που ανησυχούν για τον ίδιο: για να τους πει ότι δεν «υποφέρει» από την κατακραυγή και ότι, στα 61 του χρόνια, γνωρίζει να αναλαμβάνει την ευθύνη όσων λέει και κάνει.
Κλείνει με ένα αιχμηρό συμπέρασμα που διατηρεί το αρχικό του ύφος: όταν σε κατηγορούν άνθρωποι των οποίων τις στάσεις απεχθάνεσαι, αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως παράσημο. Και για να μην μετατραπεί ο προσωπικός του χώρος σε πεδίο εκτόνωσης, προαναγγέλλει ότι δεν θα αφήσει ανοιχτά τα σχόλια, προτρέποντας όσους θέλουν να βρίσουν να το κάνουν «στον δικό τους τοίχο».
Συνολικά, η νέα του τοποθέτηση δεν είναι μια προσπάθεια να «μαζέψει» τα λεγόμενά του, αλλά να τα πλαισιώσει. Ο Θοδωρής Αθερίδης επιμένει ότι το cancel δεν τον αφορά και ότι δεν τον τρομάζει, γιατί αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι να τον αγαπήσουν όλοι, αλλά να μιλά καθαρά, να στηρίζει την απόδοση δικαιοσύνης και να κρατά απόσταση από το τυφλό μίσος που, όπως υποστηρίζει, δηλητηριάζει τον δημόσιο λόγο και τελικά βλάπτει όλους μας.
