Με τις πυρκαγιές να ξεσπούν η μία μετά την άλλη στην ελληνική επικράτεια τις τελευταίες ημέρες, η προσοχή όλων εστιάζεται στους τρόπους με τους οποίους εξελίσσονται και διασπείρονται.
Ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες που επηρεάζει την ταχύτητα και την ένταση των πυρκαγιών είναι το φαινόμενο της «κηλίδωσης». Αλλά τι ακριβώς είναι η κηλίδωση και πώς συνδέεται με τις φωτιές; Η κηλίδωση αναφέρεται στη διαδικασία κατά την οποία οι φωτιές δημιουργούν μικρές νέες εστίες, απομακρυσμένες από το κύριο μέτωπο της πυρκαγιάς. Αυτές οι νέες εστίες σχηματίζονται όταν θερμά σωματίδια, όπως αναζωπυρώματα ή καυτές στάχτες, μεταφέρονται από τον άνεμο σε γειτονικές περιοχές, προκαλώντας νέες αναφλέξεις.
Αυτό το φαινόμενο καθιστά την κατάσβεση πολύ πιο δύσκολη, καθώς οι δυνάμεις πυρόσβεσης καλούνται να αντιμετωπίσουν πολλαπλές εστίες ταυτόχρονα. Η κηλίδωση, λοιπόν, είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν σε γρήγορη και απρόβλεπτη εξάπλωση της πυρκαγιάς, επιβαρύνοντας την κατάσταση και αυξάνοντας τον κίνδυνο για ανθρώπινες ζωές, περιουσίες και το φυσικό περιβάλλον.
Ο Θοδωρής Γιάνναρος, πυρομετεωρολόγος, είχε εξηγήσει σε προηγούμενη ανάρτησή του το φαινόμενο αυτό:
«Καθώς η βλάστηση που καίγεται δεν περιέχει μεγάλες ποσότητες υγρασίας (είναι ιδιαίτερα ξερή), αυξάνεται η παραγωγή καυτρά (οι «σπίθες» που φαίνονται να αιωρούνται πάνω από τη φλόγα). Με τη βοήθεια του ανέμου, αυτές οι καύτρες μπορούν να μεταφερθούν σε μεγάλες αποστάσεις και όταν καταλήξουν σε άκαυτη, ξερή βλάστηση, να προκαλέσουν την έναρξη μιας νέας εστίας. Σε περιπτώσεις όπου επικρατούν ισχυροί άνεμοι και η βλάστηση είναι σε κρίσιμη εύφλεκτη κατάσταση, όπως συμβαίνει δυστυχώς με τη δασική πυρκαγιά του Βαρνάβα, οι κηλιδώσεις που εκδηλώνονται μπορούν να είναι χαοτικές, επιταχύνοντας την εξάπλωση της φωτιάς και αυξάνοντας τον κίνδυνο για όσους επιχειρούν από το έδαφος».
