Αναλυτές εκτιμούν ότι το Ισραήλ αντιμετωπίζει την εκεχειρία όχι ως πλήρη αποχώρηση από τα μέτωπα όπου επιχειρεί, αλλά ως μια κατάσταση στην οποία οι δυνάμεις του μπορούν να διατηρούν τον έλεγχο εδαφών χωρίς να δέχονται επιθέσεις.
Η προσέγγιση αυτή, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, εφαρμόζεται ήδη στη Γάζα και επεκτείνεται τόσο στον νότιο Λίβανο όσο και στη νότια Συρία, όπου το Ισραήλ έχει ενισχύσει την παρουσία του μετά τις εξελίξεις που ακολούθησαν την πτώση του καθεστώτος Άσαντ.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η στρατηγική δημιουργίας «ζωνών ασφαλείας», με το Ισραήλ να επιδιώκει τη διατήρηση περιοχών υπό τον έλεγχό του κατά μήκος των συνόρων. Οι επικριτές της πολιτικής αυτής υποστηρίζουν ότι περιλαμβάνει εκτεταμένες κατεδαφίσεις οικισμών, κατάληψη γης και τη δημιουργία ζωνών από τις οποίες έχει απομακρυνθεί ο τοπικός πληθυσμός.
Ιδιαίτερα στον νότιο Λίβανο, η στρατηγική αυτή συνδέεται με περιοχές όπου κατοικούν σιιτικές κοινότητες, τις οποίες το Ισραήλ θεωρεί ότι συνδέονται επιχειρησιακά με τη Χεζμπολάχ.
Σύμφωνα με αναφορές που επικαλούνται πηγές από τους ισραηλινούς πολιτικούς και στρατιωτικούς κύκλους, υπάρχει ανησυχία ότι μια ενδεχόμενη υποχώρηση από περιοχές που ελέγχονται σήμερα στον Λίβανο θα δημιουργούσε πίεση για ανάλογες κινήσεις και στη Συρία.
Η συζήτηση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς οι διαπραγματεύσεις για την εφαρμογή της εκεχειρίας συνεχίζονται, με το ζήτημα της ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίας στον νότιο Λίβανο να παραμένει ένα από τα βασικά εμπόδια για μια πιο μόνιμη συμφωνία αποκλιμάκωσης.
