Στο πλατό της εκπομπής «Ψυχαγωγία Κυριακάτικα» βρέθηκε η Βασιλική Τρουφάκου το βράδυ της Κυριακής, για μια κουβέντα εφ’ όλης της ύλης με τον Θανάση Πάτρα, όπως είδαμε στο πρόγραμμα του OPEN.
Με την ηρεμία και την καθαρότητα λόγου που τη χαρακτηρίζουν, η ηθοποιός μίλησε για την καλλιτεχνική της διαδρομή, για τις επιλογές που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και για ένα θέμα που συχνά συζητιέται στα παρασκήνια του χώρου: τη φήμη των ανθρώπων, τις «ιστορίες» που κυκλοφορούν και το πώς αυτές επηρεάζουν —ή δεν θα έπρεπε να επηρεάζουν— τις επαγγελματικές συνεργασίες.
Η Βασιλική Τρουφάκου δεν μάσησε τα λόγια της. Παραδέχτηκε πως υπήρξαν περιπτώσεις που απέφυγε να συνεργαστεί με συγκεκριμένα πρόσωπα, όχι απαραίτητα λόγω καλλιτεχνικών κριτηρίων, αλλά εξαιτίας της εικόνας που είχε σχηματίσει για εκείνους, είτε από προσωπική εμπειρία είτε από όσα άκουγε γύρω της. Και κάπως έτσι έθεσε τον πυρήνα της συζήτησης: τι μετράει τελικά περισσότερο στη δουλειά; Το ταλέντο ή ο χαρακτήρας; Η «μεγάλη υπογραφή» ή η καθημερινή συμπεριφορά στην πρόβα, στο γύρισμα, στην περιοδεία;
Βασιλική Τρουφάκου: «Δεν συνεργάστηκα γιατί δεν είχα καλή γνώμη για εκείνους»
Με ειλικρίνεια, η Βασιλική Τρουφάκου σημείωσε πως «υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους δεν συνεργάστηκα γιατί δεν είχα καλή γνώμη για εκείνους». Πρόκειται για μια δήλωση που, χωρίς να στοχοποιεί συγκεκριμένα πρόσωπα, αποτυπώνει μια πραγματικότητα γνωστή σε όσους κινούνται στον χώρο: οι άνθρωποι κουβαλούν «ταμπέλες», δίκαιες ή άδικες, και συχνά αυτές προηγούνται της προσωπικής γνωριμίας.
Στη συνέχεια, στάθηκε σε μια φράση που ακούγεται σχεδόν σαν λαϊκή αλήθεια: «Δυστυχώς λένε “μικρό χωριό, κακό χωριό”». Όμως η ίδια δεν θέλησε να την υιοθετήσει εύκολα, ούτε να τη μεταφέρει ως γενική κατηγορία για τη χώρα και τους ανθρώπους της. Αντίθετα, προσπάθησε να βάλει μια πιο ανθρώπινη, πιο ευαίσθητη διάσταση: «Δεν θέλω να το πω αυτό για τη χώρα μου… γιατί άμα το πιστέψω θα στενοχωρηθώ». Παρ’ όλα αυτά, παραδέχτηκε πως «η αλήθεια είναι πως δεν τον χαρίζουμε εύκολα τον καλό λόγο», δείχνοντας μια κοινωνική τάση προς την αυστηρή κρίση, την καχυποψία ή την εύκολη διάδοση αρνητικών σχολίων.
Η φήμη, οι κρίσεις και η πραγματική εμπειρία
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της τοποθέτησής της ήταν η παρατήρηση ότι ακόμη και για ανθρώπους που οι ίδιοι θεωρούν αξιόλογους, μπορεί να ακουστούν εντελώς διαφορετικές γνώμες. Όπως είπε, υπάρχουν περιπτώσεις που η ίδια «έχει να πει τα καλύτερα», ωστόσο αν ρωτήσεις παραπέρα, θα βρεθούν κάποιοι που θα πουν «α, αυτός εκείνο και το άλλο». Με άλλα λόγια, η φήμη δεν είναι πάντα ασφαλής δείκτης αλήθειας· συχνά είναι ένα μωσαϊκό από εμπειρίες, εντυπώσεις, παρεξηγήσεις και υπερβολές.
Γι’ αυτό και κατέληξε σε ένα κριτήριο που μοιάζει πιο γειωμένο: «πιο πολύ, δυστυχώς και ευτυχώς, βασίζομαι στη δική μου εμπειρία». Η φράση αυτή λειτουργεί σαν πυξίδα. Από τη μία, «δυστυχώς», γιατί δείχνει ότι το περιβάλλον μπορεί να σε αναγκάζει να είσαι σε επιφυλακή. Από την άλλη, «ευτυχώς», γιατί τελικά τίποτα δεν αντικαθιστά την προσωπική κρίση και τη βιωμένη αλήθεια.
Καλλιτέχνης και άνθρωπος: μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός;
Η Βασιλική Τρουφάκου τόνισε πως προσωπικά μπορεί να διαχωρίσει τον καλλιτέχνη από τον άνθρωπο. Όμως, στη δική της δουλειά, ο «καλλιτέχνης» δεν είναι ποτέ μόνος του: υπάρχει και ο συνεργάτης, και ο άνθρωπος. Αυτό το τρίπτυχο —ταλέντο, συνεργασία, συμπεριφορά— είναι που καθορίζει τελικά την εμπειρία μιας δουλειάς. Γιατί το θέατρο και η τηλεόραση, όσο λαμπερά κι αν δείχνουν απ’ έξω, χτίζονται στην καθημερινότητα: στις ώρες της πρόβας, στη συνεννόηση, στην ένταση, στη συγγνώμη, στον σεβασμό.
Με απόλυτη σαφήνεια, πρόσθεσε πως προτιμά «λίγο καλύτερους ανθρώπους και συνεργάτες από ίσως μεγαλειώδεις καλλιτέχνες». Δεν είναι μια δήλωση που υποτιμά το ταλέντο· είναι μια δήλωση που βάζει όρια στην ανοχή. Και την ολοκλήρωσε με μια φράση που συνοψίζει μια ολόκληρη στάση ζωής: «Έχω κουραστεί λίγο και θέλω να περνάω καλά στη ζωή μου».
