Βασίλης Χαραλαμπόπουλος: «Το χειροκρότημα είναι ο λόγος ύπαρξης ενός καλλιτέχνη, είναι το βραβείο του»

«Είπα λίγο να το «μαζέψω» γιατί το απαιτεί αυτό που κάνω. Την παράσταση αυτή (σ.σ. τον «Υπηρέτη των δύο αφεντάδων») την είχαμε κάνει πριν 14 χρόνια. Οπότε είναι ένα ταξίδι στο παρελθόν. Είναι μια αναμέτρηση με τον εαυτό μου. Έχουμε κρατήσει πολλά στοιχεία με την τότε παράσταση ήταν πολύ μπροστά από την εποχή της και είναι ακόμα. Δεν ξέρω αν είμαι καλύτερος, αλλά είμαι διαφορετικός.

Νιώθω ότι είμαι πιο ώριμος. Ειδικά όταν είσαι νέος και έχεις να υποδυθείς έναν κωμικό χαρακτήρα, πόσω μάλλον κάτι που είναι comedia del arte, νιώθω σαν να μην χρειάζεται πλέον να «τρελαίνομαι» όσο όταν ήμουν νέος, στο να βγάλω γέλιο. Ένιωθα ότι μπορεί να συμβεί κάτι από μόνο του. Δεν είμαι ο Βασίλης του τότε και μου αρέσει πολύ», είπε αρχικά ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος.

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος είπε στη συνέχεια: «Κάναμε παράσταση στο Βεάκειο και είχαμε 2.000 άτομα. Τέτοια αγάπη που λαμβάναμε, ήταν μαγική. Το χειροκρότημα είναι μαγεία, είναι ο λόγος ύπαρξης ενός καλλιτέχνη. Είναι το βραβείο του. Ο κόσμος έχει ανάγκη να χαμογελάσει. Μας λένε ποιοι έχουν έρθει αν έχουν έρθει δικοί μας ή συνάδελφοι. Δεν έχει σημασία αν τους βλέπεις ή όχι, έχεις άλλου είδους δύναμη.

Η περιοδεία για μένα είναι πιο σημαντική από το να είμαι σε ένα χειμωνιάτικο θέατρο. Η περιοδεία έχει κάτι το μαγικό παρόλο που είναι ταλαιπωρία. Όταν έχεις κάνει μία ωραία δουλειά που θες να την επικοινωνήσεις με τον κόσμο και πάει κι πολύ καλά, είμαστε ευτυχισμένοι και δενόμαστε. Το άγχος υπάρχει και θα υπάρχει αλλά πρέπει να το μετριάζεις. Η ωριμότητα του χρόνου και οι εμπειρίες σε κάνουν να αγωνιάς λιγότερο για πράγματα που δεν υπάρχει λόγος να αγωνιάς».

Για τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος είπε: «Ζούμε κάτι παράλογο. Όταν γίνεται μία γενοκτονία δεν μπορώ να είμαι με το μέρος αυτού όπου κρατάει το όπλο. Ο ένας προσπαθεί να φάει το κομμάτι του άλλου χωρίς να σκεφτόμαστε ότι πεθαίνει κόσμος. Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε έναν φαύλο κύκλο».