Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε η Βελίκα Καραβάλτσιου στο νέο τεύχος του περιοδικού Vita και στη δημοσιογράφο Φαίη Βακρίνου. Η γνωστή δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του MEGA News μίλησε με ειλικρίνεια για τη δουλειά της στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης, για την έντονη παρουσία της στα μεγάλα γεγονότα της επικαιρότητας, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο συνυπάρχει διαχρονικά με τον φόβο και το στρες. Κεντρική θέση στη συζήτηση είχε η φράση της που συμπυκνώνει τη στάση ζωής και επαγγελματισμού που τη χαρακτηρίζει: «Ο φόβος για μένα είναι στιγμές, καταφέρνω ωστόσο να τον εκλογικεύω για να τον έχω υπό έλεγχο».
Ανήκει σε εκείνους τους ανθρώπους που δεν βλέπουν την ενημέρωση ως μια διαδικασία απλής μετάδοσης ειδήσεων, αλλά ως μια αποστολή με ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη γίνεται πιο βαριά όταν η κάμερα βρίσκεται εκεί όπου οι συνθήκες είναι ακραίες, οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται σε δευτερόλεπτα και η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια για λάθη. Η Βελίκα Καραβάλτσιου περιγράφει την ένταση της στιγμής, την πίεση, αλλά και τη βαθιά αίσθηση καθήκοντος που συνοδεύει κάθε της αποστολή.
Βελίκα Καραβάλτσιου: «Ο φόβος για μένα είναι στιγμές, καταφέρνω ωστόσο να τον εκλογικεύω για να τον έχω υπό έλεγχο»
Μεταξύ άλλων, η ίδια αναφέρθηκε στη μεγάλη της αγάπη, που δεν είναι άλλη από το δελτίο ειδήσεων. Παράλληλα, όμως, έχει καταφέρει κάτι που θαύμαζε από παιδί: να βρίσκεται παρούσα στα μεγάλα γεγονότα, στα σημεία όπου γράφεται η επικαιρότητα σε πραγματικό χρόνο.
Όταν ρωτήθηκε πού χτυπά η καρδιά της πιο δυνατά, η απάντησή της ήταν άμεση και ξεκάθαρη: στα μεγάλα γεγονότα. Εκεί όπου, όπως τονίζει, η ευθύνη είναι πολλαπλάσια. Δεν πρόκειται μόνο για την ανάγκη να μεταφέρεις μια είδηση. Πρόκειται για το να μεταφέρεις με ακρίβεια, ψυχραιμία και σεβασμό πληροφορίες και εικόνες σε ανθρώπους που δεν μπορούν να βρεθούν στο σημείο. Να γίνεις, κατά κάποιον τρόπο, τα μάτια και τα αυτιά τους.
Η εμπειρία της είναι πλούσια και συχνά απαιτητική: έχει καλύψει σημαντικές ειδήσεις εντός και εκτός Ελλάδας, ενώ μετρά πέντε εμπόλεμες ζώνες. Παράλληλα, έχει βρεθεί σε μεγάλα γεγονότα και στο εσωτερικό της χώρας, με κορυφαίο παράδειγμα την τραγωδία στο Μάτι. Σε τέτοιες στιγμές, όπως υπογραμμίζει, το ρεπορτάζ δεν είναι μια «δουλειά ρουτίνας». Είναι μια διαδικασία που απαιτεί οργάνωση, καθαρό μυαλό και διαρκή προσπάθεια για αντικειμενικότητα, ακόμη κι όταν γύρω σου όλα μοιάζουν να καταρρέουν.
Η ευθύνη της πρώτης γραμμής και η ανάγκη για αντικειμενικότητα
Στις δύσκολες αποστολές, ο δημοσιογράφος καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανθρώπινη πλευρά του και στον επαγγελματικό του ρόλο. Η Βελίκα Καραβάλτσιου δείχνει να γνωρίζει καλά αυτή τη λεπτή γραμμή. Επιμένει ότι οφείλεις να έχεις ολοκληρωμένο ρεπορτάζ, να διασταυρώνεις πληροφορίες, να παρατηρείς, να ακούς και να μεταδίδεις χωρίς υπερβολές. Όχι γιατί δεν υπάρχει συναίσθημα, αλλά γιατί το συναίσθημα δεν πρέπει να παραμορφώνει την αλήθεια.
Η πίεση, βέβαια, είναι δεδομένη. Τα γεγονότα τρέχουν, το περιβάλλον είναι συχνά χαοτικό και ο ανταγωνισμός στον χώρο της ενημέρωσης δημιουργεί ένα πρόσθετο φορτίο. Παρ’ όλα αυτά, εκείνη περιγράφει μια εσωτερική πειθαρχία: την ανάγκη να παραμένεις παρών, συγκεντρωμένος και χρήσιμος.
Φόβος και στρες: μηχανισμοί επιβίωσης που χρειάζονται διαχείριση
Στη συνέντευξή της, η Βελίκα Καραβάλτσιου μίλησε ανοιχτά για το στρες, το άγχος και την αγωνία, χωρίς να τα ωραιοποιεί. Όπως εξηγεί, αυτά τα συναισθήματα είναι πάντα εκεί. Υπάρχουν ασυνείδητα μέσα της και δεν μπορεί απλώς να τα «σβήσει». Και αυτό, όπως λέει, είναι απολύτως λογικό: κάθε ρεπορτάζ είναι διαφορετικό, απαιτεί άλλη προσέγγιση, άλλη διαχείριση και άλλο είδος ετοιμότητας.
Ο φόβος, ωστόσο, έχει για εκείνη μια πιο συγκεκριμένη μορφή. Δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση που την κατακλύζει. Είναι στιγμές. Στιγμές που μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά, ειδικά όταν οι συνθήκες γίνονται απρόβλεπτες ή επικίνδυνες. Εκεί είναι που μπαίνει σε λειτουργία το πιο ουσιαστικό της εργαλείο: η εκλογίκευση.
Η φράση της «Ο φόβος για μένα είναι στιγμές, καταφέρνω ωστόσο να τον εκλογικεύω για να τον έχω υπό έλεγχο» αποτυπώνει τη διαδρομή από το ένστικτο στην πράξη. Δεν αρνείται τον φόβο, δεν προσποιείται ότι δεν υπάρχει. Αντίθετα, τον αναγνωρίζει, τον «μεταφράζει» και τον κρατά σε ένα επίπεδο που της επιτρέπει να συνεχίσει να εργάζεται. Γιατί, όπως σημειώνει, αν τον άφηνε να κυριαρχήσει —σε μια εμπόλεμη ζώνη, για παράδειγμα— τα πράγματα θα γίνονταν πολύ δύσκολα, ίσως και επικίνδυνα.
Στο τέλος, αυτό που μένει από τα λόγια της είναι μια καθαρή εικόνα επαγγελματισμού και αυτογνωσίας. Η Βελίκα Καραβάλτσιου δεν παρουσιάζει τον εαυτό της ως άφοβο. Παρουσιάζει τον εαυτό της ως άνθρωπο που γνωρίζει ότι ο φόβος υπάρχει, αλλά δεν του παραδίδει το τιμόνι. Και σε μια εποχή όπου η ενημέρωση δοκιμάζεται καθημερινά, η στάση «Ο φόβος για μένα είναι στιγμές, καταφέρνω ωστόσο να τον εκλογικεύω για να τον έχω υπό έλεγχο» λειτουργεί όχι μόνο ως προσωπική εξομολόγηση, αλλά και ως υπενθύμιση ότι η ψυχραιμία, η ευθύνη και η καθαρή σκέψη είναι αρετές που χτίζονται μέσα στις πιο απαιτητικές στιγμές.
