Με αιχμηρό και ξεκάθαρο λόγο, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας τοποθετήθηκε για την τηλεοπτική προβολή της Ιωάννας Τούνη και, ευρύτερα, για το πού οδηγείται το περιεχόμενο των ψυχαγωγικών εκπομπών όταν ο εύκολος θόρυβος γίνεται «λύση» για να γεμίσει χρόνος. Μέσα από αναρτήσεις στο Instagram, ο δημοσιογράφος και παρουσιαστής άνοιξε μια συζήτηση που εδώ και καιρό σιγοβράζει: πόση ευθύνη έχουν οι ίδιες οι εκπομπές για την «κατρακύλα» που καταγγέλλουν, όταν επιλέγουν συστηματικά να επενδύουν σε πρόσωπα και θέματα που ανεβάζουν νούμερα, αλλά φτωχαίνουν την ουσία.
Στο επίκεντρο της κριτικής του δεν βρέθηκε μόνο ένα πρόσωπο, αλλά η λογική μιας τηλεόρασης που, όπως υποστηρίζει, πρώτα χρησιμοποιεί και μετά καταγγέλλει. Κι αυτό είναι το σημείο που δίνει στην παρέμβασή του μεγαλύτερο βάρος: δεν μιλά απλώς για «κακό γούστο» ή για «παρα-θέμα», αλλά για μια ολόκληρη μηχανική παραγωγής εύπεπτου περιεχομένου, που τελικά επιστρέφει ως μπούμερανγκ στους ίδιους τους δημιουργούς της.
Ξέσπασε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας: «Όταν βαριέσαι ενώ χρυσοπληρώνεσαι, ο κόσμος θα σε πετάξει»
Σύμφωνα με όσα έγραψε, οι εκπομπές που επιλέγουν «με κάθε ευκαιρία» να παίζουν την Ιωάννα Τούνη επειδή «είναι εύκολο» και «καλύπτει ένα 10λεπτάκι τεμπέλικο», έχουν ευθύνη – έστω και μερική – για το αποτέλεσμα που σήμερα σχολιάζουν. Με άλλα λόγια, όταν ένα τηλεοπτικό πάνελ γεμίζει τη ροή του με έτοιμο υλικό, με αναπαραγωγές δηλώσεων και με συζητήσεις που σχεδόν «σερβίρονται μόνες τους», τότε δεν μπορεί αργότερα να κάνει τον αυστηρό κριτή, κουνώντας το δάχτυλο.
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ήταν ιδιαίτερα καυστικός, τονίζοντας ότι για χρόνια η προβολή τέτοιων θεμάτων λειτουργούσε σαν ανταλλαγή: «Τόσα χρόνια την “εκμεταλλεύονται” και της δίνουν χρόνο σε έναν τηλεοπτικό αέρα που κάποτε ήταν πολύτιμος και τώρα κατάντησε βαρίδι για να γεμίσουμε». Η φράση του «το ένα χέρι νίβει το άλλο» συμπυκνώνει ακριβώς αυτή τη σχέση αμοιβαίου οφέλους: οι εκπομπές παίρνουν εύκολη τηλεθέαση και viral δυναμική, οι πρωταγωνιστές παίρνουν διαρκή προβολή.
Αυτό που ουσιαστικά καταγγέλλει είναι η μετατροπή της τηλεόρασης σε έναν χώρο ανακύκλωσης, όπου ο αέρας δεν αξιοποιείται ως δημιουργική ευκαιρία, αλλά ως κενό που πρέπει απλώς να γεμίσει. Και όταν το «γέμισμα» γίνεται αυτοσκοπός, τότε η ποιότητα δεν πέφτει απλώς λίγο — καταρρέει, γιατί κανείς δεν έχει κίνητρο να παράγει κάτι καλύτερο.
Η ευθύνη των εκπομπών και το «τεμπέλικο δεκάλεπτο»
Ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία της τοποθέτησής του είναι η έννοια της τεμπελιάς στην παραγωγή περιεχομένου. Δεν μιλά για κούραση ή για έλλειψη χρόνου, αλλά για επιλογή. Για την επιλογή να στηριχτεί μια εκπομπή στο «σίγουρο», στο πρόσωπο που θα φέρει clicks, στο θέμα που θα κάνει κύκλο στα social, στο απόσπασμα που παίζει παντού.
Και αυτό, όπως αφήνει να εννοηθεί, διαμορφώνει ένα τηλεοπτικό περιβάλλον όπου το κοινό εκπαιδεύεται να περιμένει το εύκολο, ενώ ταυτόχρονα οι άνθρωποι της τηλεόρασης παραπονιούνται ότι «ο κόσμος άλλαξε» και «δεν βλέπει». Στην πραγματικότητα, όμως, το κοινό αντιδρά σε αυτό που του προσφέρεται: αν του δώσεις πρόχειρο, θα το καταναλώσει περιστασιακά· αν του δώσεις ουσία, θα επιστρέψει.
Ο ίδιος, μάλιστα, σημείωσε ότι σε εκπομπή που παρουσιάζει δεν θα έδινε χώρο «σχεδόν ποτέ» σε τέτοιες «τρασίλες», δείχνοντας πως δεν μένει μόνο στη διαπίστωση, αλλά βάζει — τουλάχιστον σε επίπεδο πρόθεσης — και ένα προσωπικό όριο.
«Δεν μας κόβουν λόγω των YouTubers»: Τι λέει για τους δημιουργούς στο διαδίκτυο
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας στάθηκε και σε ένα ακόμα επιχείρημα που συχνά ακούγεται όταν η τηλεόραση δυσκολεύεται: ότι «φταίνε τα νέα μέσα», οι YouTubers και γενικότερα οι creators που κερδίζουν κοινό online. Εκεί η απάντησή του ήταν κατηγορηματική: δεν ευθύνονται οι YouTubers για την κρίση της τηλεόρασης, γιατί απλώς κάνουν τη δουλειά τους στο δικό τους μέσο.
Μάλιστα, ανέδειξε μια αντίφαση που πολλοί προσπερνούν: την ώρα που κάποιοι τους κατηγορούν, ταυτόχρονα χρησιμοποιούν το υλικό τους, το αναπαράγουν ή το αξιοποιούν ως έτοιμο περιεχόμενο για να γεμίσουν εκπομπές. Με απλά λόγια, δεν γίνεται να στηρίζεσαι στον άλλον για να «βγάλεις πρόγραμμα» και ταυτόχρονα να τον παρουσιάζεις ως απειλή.
Το μήνυμα στο τέλος: το κοινό επιβραβεύει το καλό περιεχόμενο
Η κατακλείδα του ήταν η πιο δυνατή — και ίσως η πιο χρήσιμη υπενθύμιση για όσους δουλεύουν στα media: «Όταν προσφέρεις ωραίο περιεχόμενο, ο κόσμος θα σε δει, θα σε ψάξει, θα σε βρει. Όταν βαριέσαι ενώ χρυσοπληρώνεσαι, θα σε πετάξει. Απλό».
Αυτή η φράση δεν είναι απλώς ένα ξέσπασμα. Είναι μια σύνοψη της σχέσης κοινού και περιεχομένου: τίποτα δεν χαρίζεται για πάντα, καμία προβολή δεν είναι δεδομένη, καμία «συνήθεια τηλεθέασης» δεν κρατά όταν η αδιαφορία φαίνεται. Αν η τηλεόραση θέλει να ξαναβρεί τον ρυθμό και την αξία της, πρέπει να σταματήσει να επενδύει στο τεμπέλικο δεκάλεπτο και να ξαναθυμηθεί γιατί ο τηλεοπτικός αέρας ήταν κάποτε πολύτιμος.
