Με την Ειρήνη Μουρτζούκου να βρίσκεται προφυλακισμένη πλέον στις Φυλακές Κορυδαλλού, οι Αρχές επικεντρώνονται στην ολοκλήρωση των πορισμάτων για τα αίτια θανάτου του μικρού Παναγιωτάκη, ώστε να ριχθεί φως στο τρόπο θανάτου και αυτού του αδικοχαμένου παιδιού.
Ανατριχιαστικές είναι οι αναφορές της καθ’ ομολογίαν παιδοκτόνου Ειρήνης Μουρτζούκου, στο απολογητικό της υπόμνημα προς τον Ανακριτή Πατρών. Περιγράφει με λεπτομέρειες την τραυματική παιδική της ηλικία, ενώ για τους θανάτους των τεσσάρων παιδιών που ομολόγησε ότι σκότωσε, ισχυρίζεται ότι έχει κενό μνήμης, αποδίδοντάς τους στην ψυχολογική της κατάσταση.
Οι αιχμές για «τρίτο πρόσωπο»
Η Ειρήνη Μουρτζούκου ισχυρίζεται επιπλέον ότι βρίσκεται στη διάθεση των αρχών για πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης, προκειμένου «να μην μείνει το παραμικρό σημείο της τραγικής αυτής ιστορίας στο σκοτάδι».
Η πιο σοβαρή αιχμή του υπομνήματος είναι ότι «καταλυτικό ρόλο» στην υπόθεση παίζει τρίτο πρόσωπο, το οποίο προς το παρόν δεν κατονομάζει: «Καταλυτικό ρόλο έχει διαδραματίσει και άλλος-η άνθρωπος, το όνομα του οποίου θα αποκαλύψω μόνο στις αρμόδιες Εισαγγελικές / Ανακριτικές Αρχές […] αφού δέχομαι συνεχείς και έντονες απειλές για την ζωή μου και την σωματική μου ακεραιότητα».
Στο 19σέλιδο υπόμνημα που κατέθεσε, η ίδια προχωρά σε ανατριχιαστικούς ισχυρισμούς τόσο για τους θανάτους των βρεφών όσο και για την υπόθεση του μικρού Παναγιωτάκη. Όπως υποστηρίζει, στην περίπτωση του 15μηνου αγοριού «υπάρχει διαφορετικό μοτίβο» σε σχέση με τα άλλα τέσσερα περιστατικά, σημειώνοντας ότι «ο Παναγιωτάκης ήταν αγόρι, ενώ τα υπόλοιπα θύματα ήταν κορίτσια μικρότερης ηλικίας».
Η 25χρονη ισχυρίστηκε ότι δεν θυμάται με ποιον ακριβώς τρόπο σκότωσε τα παιδιά. Ούτε το δεύτερο κοριτσάκι της που ομολόγησε ότι σκότωσε μέσα στο Νοσοκομείο Παίδων.
«Ήμασταν στο Νοσοκομείο και μάλιστα δεν ήμασταν καν μόνοι μας στο δωμάτιο. Δεν ξέρω πώς το έκανα, αλλά το έκανα… Είναι λες και για δευτερόλεπτα δεν σκέφτομαι, δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει και μόλις συνειδητοποιώ τι γίνεται, το κακό έχει γίνει. Δεν θυμάμαι σε κανένα παιδί από τα τρία τι έκανα και με ποιον τρόπο δηλαδή σταματούσα την αναπνοή τους».
Tην ίδια ώρα, επιχειρώντας να στρέψει την υπερασπιστική της επιχειρηματολογία στα ψυχιατρικά της προβλήματα ισχυρίζεται ότι ο Παναγιωτάκης ήταν το παιδί που της έδωσε τη δύναμη να ζήσει και να ξεπεράσει τα ψυχολογικά της προβλήματα: «Ο Παναγιωτάκης μου έδωσε την δύναμη να ξεπεράσω τα “σκοτάδια” (ψυχιατρικά / ψυχωτικά / σωματικά και όχι μόνο) προβλήματά μου. Με έκανε να βρω την δύναμη να κάνω και πάλι όνειρα…».
Υποστηρίζει επίσης ότι μετά τον θάνατο του παιδιού, η μητέρα του τη φιλοξενούσε κρυφά στην οικία της: «Από την ημέρα θανάτου του Παναγιώτη (5/8/2024) έως και τον μήνα Ιούνιο του έτους 2025 με φιλοξενούσε, κρυφά, στην οικία της στην Αμαλιάδα, γεγονός ασφαλώς μη συμβατό με την, παρουσιαζόμενη δημοσίως, εικόνα της εξοργισμένης (δήθεν) μητέρας».
