Καλεσμένος στο πλατό της εκπομπής «Καλύτερα αργά» βρέθηκε το βράδυ της Παρασκευής ο Ζερόμ Καλούτα, σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με την Αθηναΐδα Νέγκα. Ο γνωστός καλλιτέχνης άνοιξε την καρδιά του για πολλά, όμως στάθηκε ιδιαίτερα στη Eurovision και στη συζήτηση που άναψε γύρω από τα αρνητικά σχόλια που δέχτηκε ο ίδιος μαζί με τον Θανάση Αλευρά, όταν ανέλαβαν τον σχολιασμό. Με την αμεσότητα που τον χαρακτηρίζει, ο Ζερόμ μίλησε για το τι σημαίνει Eurovision γι’ αυτόν, πώς προσέγγισαν τη δουλειά και γιατί, τελικά, πιστεύει ότι η ένταση δεν προήλθε τόσο από την επιλογή τους όσο από το… ποιοι την έκαναν.
Από την αρχή ξεκαθάρισε πως, για τον ίδιο, η εμπειρία δεν μετριέται με το αν «νίκησαν» ή «έχασαν» επικοινωνιακά. Το αντίθετο: ένιωσε πως κέρδισαν. Όχι επειδή όλα κύλησαν ανέφελα, αλλά επειδή βρέθηκαν μέσα στην καρδιά ενός παγκόσμιου γεγονότος που—ό,τι κι αν πει κανείς—είναι πρωτίστως γιορτή.
Ζερόμ Καλούτα για Eurovision: μια γιορτή, ένα πάρτι, μια διαφορετική πρόσκληση
Όπως περιέγραψε, η Eurovision είναι ένα μεγάλο πάρτι που διοργανώνεται κάθε χρόνο: με τους «οικοδεσπότες» του, τους ανθρώπους του, τους κώδικές του και, φυσικά, το κοινό του. Και όπως συμβαίνει σε κάθε πάρτι, υπάρχει η συνήθεια. Υπάρχει το «ποιοι είναι οι γνωστοί» και το «ποιοι ανεβαίνουν πάντα στη σκηνή». Εκεί, λοιπόν, ο Ζερόμ Καλούτα εξήγησε ότι τη χρονιά που βρέθηκε ο ίδιος με τον Θανάση Αλευρά στον σχολιασμό, οι διοργανωτές σκέφτηκαν «λίγο διαφορετικά» και κάλεσαν κι άλλους ανθρώπους στο τραπέζι.
Αυτή η αλλαγή, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν αρκετή για να δημιουργήσει αντιδράσεις. «Ο κόσμος που συνήθως πηγαίνει», όπως είπε, αντιμετώπισε την παρουσία τους σχεδόν με απορία: «ποιοι είναι αυτοί; τι κάνουν εδώ;». Και εκεί ακριβώς αρχίζει η ουσία της δικής του αφήγησης: δεν ήταν ότι δεν υπήρξε προσπάθεια. Ούτε ότι οι ίδιοι δεν σεβάστηκαν τη Eurovision. Ήταν ότι σε κάποιους άρεσε, σε άλλους όχι—και σε κάποιους απλώς δεν ταίριαζε η ιδέα ότι οι «καλεσμένοι» αυτή τη φορά ήταν διαφορετικοί.
Η προσέγγιση του σχολιασμού στη Eurovision: «Δεν είμαστε ούτε Καπουτζίδης, ούτε Κωστάλας»
Ο Ζερόμ Καλούτα συνέχισε εξηγώντας ότι, πριν βγουν στον αέρα, ο ίδιος και ο Θανάσης Αλευρά κάθισαν, μελέτησαν, έψαξαν και πήραν συνειδητές αποφάσεις. Η βασική τους επιλογή ήταν να μη φορέσουν τον μανδύα του ειδικού, από τη στιγμή που δεν διεκδικούσαν τέτοιο ρόλο.
«Δεν είμαστε ούτε ο Καπουτζίδης, ούτε ο Κωστάλας», ανέφερε χαρακτηριστικά, φωτίζοντας ένα σημείο που αγγίζει πολλά τηλεοπτικά στοιχήματα: όταν κάτι έχει παράδοση και ισχυρές υπογραφές, το κοινό συχνά συγκρίνει—και, καμιά φορά, δεν συγχωρεί εύκολα τη διαφοροποίηση.
Η δική τους ιδέα ήταν να προσεγγίσουν τη Eurovision σαν μια παρέα. Σαν να είσαι με φίλους στον καναπέ, να βλέπεις το σόου και να σχολιάζεις με τρόπο άμεσο, ανθρώπινο, «ίσο προς ίσο». Μια επιλογή που, όπως παραδέχτηκε, έγινε αμέσως αντικείμενο κριτικής.
Και εδώ ήρθε η πιο «πιασάρικη» αλλά και ειλικρινής του ατάκα: «Ο καναπές, το τι μπινελίκι έφαγε αυτός ο καναπές!». Με λίγα λόγια, η μεταφορά του καναπέ—το ύφος της χαλαρής παρέας—χρεώθηκε σε μεγάλο βαθμό την αρνητική αντίδραση. Εκείνοι το άκουσαν, το βίωσαν και το άφησαν πίσω τους, όπως είπε: η χρονιά πέρασε.
Όταν η ίδια ιδέα… χειροκροτείται
Το πιο ενδιαφέρον σημείο στην αφήγηση του Ζερόμ Καλούτα ήταν η στιγμή που, την επόμενη χρονιά, άκουσε κάτι στην τηλεόραση ενώ έπλενε πιάτα στην κουζίνα. Οι νέοι σχολιαστές—τους οποίους χαρακτήρισε υπέροχους και φανταστικούς—είχαν ήδη κάνει δύο ημιτελικούς, και σε κάποια στιγμή μια παρουσιάστρια είπε σε σχολιαστή κάτι του τύπου: «Κάθε φορά που σε βλέπω… είναι σαν να είσαι στον καναπέ εδώ πέρα μαζί μου και να τα λες».
Εκεί, όπως περιέγραψε, «κλείδωσε» μέσα του μια σκέψη: άρα το θέμα δεν ήταν η προσέγγιση. Δεν ήταν ο καναπές. Η ιδέα της οικειότητας όχι μόνο δεν είναι λάθος, αλλά μπορεί να λειτουργεί εξαιρετικά—όταν γίνεται από τους «σωστούς», ή μάλλον από εκείνους που το κοινό είναι έτοιμο να δεχτεί.
Τι έμεινε τελικά από τη Eurovision για τον Ζερόμ Καλούτα
Κλείνοντας, ο Ζερόμ Καλούτα δεν κράτησε κακία. Αντίθετα, προσπάθησε να το δει ψύχραιμα και σχεδόν φιλοσοφικά: ίσως πήγαν σε ένα πάρτι όπου «συνήθως καλούν άλλους». Ίσως, τελικά, το πρόβλημα να μην ήταν το φορμάτ, η διάθεση ή η προσπάθεια, αλλά το ότι κάποιοι «δεν ήθελαν να είμαστε εμείς στον καναπέ τους».
Κι αυτή είναι μια παρατήρηση που ξεπερνά τη Eurovision. Μιλά για την τηλεόραση, για τις προσδοκίες του κοινού, για τις σταθερές που χτίζονται με τα χρόνια και για το πόσο δύσκολο είναι να αλλάξεις ρόλους σε ένα περιβάλλον που έχει συνηθίσει συγκεκριμένες φωνές. Όπως και να ’χει, ο Ζερόμ Καλούτα κράτησε το σημαντικό: τη Eurovision ως εμπειρία «υπέρτατη», ως γιορτή, ως ένα μεγάλο πάρτι όπου άλλοτε σε χειροκροτούν κι άλλοτε σε κοιτούν δύσπιστα—αλλά, αν μπεις με ειλικρίνεια, βγαίνεις σίγουρα με κάτι να θυμάσαι.
