Περί έρωτος και όχι μόνο μίλησε από καρδιάς η Ζέτα Μακρυπούλια στη νέα, εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Instyle και τη δημοσιογράφο Ξένια Ιωάννου. Με την αμεσότητα που τη χαρακτηρίζει, η ηθοποιός και παρουσιάστρια του ΑΝΤ1 δεν στάθηκε σε εύκολες διαπιστώσεις ή σε «έτοιμες» ατάκες. Αντίθετα, επέλεξε να μιλήσει για τον τρόπο που αντιλαμβανόταν τον έρωτα στο παρελθόν, για το πώς αυτή η αντίληψη την οδήγησε σε πληγές και, κυρίως, για το τι σημαίνει να αναλαμβάνεις την ευθύνη της δικής σου συμμετοχής σε ό,τι σου συμβαίνει.
Η κουβέντα γύρω από τον έρωτα, όπως προκύπτει από τα λόγια της, δεν είναι ρομαντική από συνήθεια, ούτε κυνική από άμυνα. Είναι ανθρώπινη. Έχει μέσα της αναζήτηση, αυτοκριτική και μια ήρεμη ωριμότητα που δεν προσποιείται ότι τα έχει λύσει όλα, αλλά δείχνει ότι έχει δουλέψει ουσιαστικά με τον εαυτό της.
Ζέτα Μακρυπούλια: «Είχα ταυτίσει τον έρωτα με πράγματα που δεν είναι ακριβώς ο έρωτας»
Στο βασικό ερώτημα—αν τον θέλει τον έρωτα, αν τον αποζητά ή αν μπορεί να ζήσει και χωρίς—η απάντησή της είναι αποκαλυπτική ακριβώς επειδή δεν είναι απόλυτη. «Δεν τον αποζητώ, ούτε όμως και τον ακυρώνω», εξηγεί, τονίζοντας κάτι που πολλοί υποψιαζόμαστε αλλά δύσκολα αποδεχόμαστε: ότι τον έρωτα δεν μπορείς ούτε να τον προβλέψεις ούτε να τον περιορίσεις. Δεν λειτουργεί σαν σχέδιο που ακολουθείς βήμα-βήμα. Έρχεται, σε βρίσκει, σε αναστατώνει και σε αλλάζει—άλλοτε απαλά κι άλλοτε απότομα.
Εκεί, όμως, που η συνέντευξη αποκτά ιδιαίτερο βάθος είναι όταν η Ζέτα Μακρυπούλια επιχειρεί να εντοπίσει γιατί, ενδεχομένως, είχε πληγωθεί στο παρελθόν. Παραδέχεται ότι κάποτε είχε «ταυτίσει μέσα της τον έρωτα με πράγματα που δεν είναι ακριβώς ο έρωτας»—μια φράση που συμπυκνώνει εμπειρίες, προσδοκίες και παρεξηγήσεις που δεν είναι καθόλου σπάνιες. Για πολλούς ανθρώπους, ο έρωτας μπερδεύεται με την ανάγκη επιβεβαίωσης, με την αγωνία να μη μείνεις μόνος, με την ένταση που μοιάζει συναρπαστική αλλά τελικά εξαντλεί, ή με την ιδέα ότι η αγάπη αποδεικνύεται μέσα από υπερβάσεις και θυσίες χωρίς όρια.
Και κάπως έτσι, ο έρωτας γίνεται πεδίο δοκιμών: πόσα θα αντέξεις, πόσα θα συγχωρήσεις, πόσο θα μικρύνεις για να χωρέσεις σε κάτι που δεν σου ταιριάζει. Όταν όμως ο πυρήνας μιας σχέσης βασίζεται σε λάθος «ορισμούς», είναι εύκολο να έρθει η πληγή. Όπως λέει και η ίδια: «Αν και ποιος δεν έχει πληγωθεί στον έρωτα;… Κάποιοι από εμάς πληγώνονται παραπανίσια».
Η ευθύνη στον έρωτα: από την κατηγορία στη συνειδητότητα
Η Ζέτα Μακρυπούλια δεν αρνείται ότι μπορεί να αδικηθείς. Δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τις δύσκολες εμπειρίες, ούτε να πει πως «όλα γίνονται για καλό». Εκείνο που αναδεικνύει, όμως, είναι η αλλαγή στον τρόπο που διαχειρίζεται πια τα γεγονότα: δεν έχει ως προτεραιότητα να ρίξει την ευθύνη στους άλλους, ακόμη κι όταν πράγματι την έχουν.
Αυτή η μετατόπιση δεν σημαίνει ότι δικαιολογεί τους άλλους ή ότι καταπίνει τα πάντα. Σημαίνει ότι επιλέγει να μην εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο θυμού και κατηγορίας. Παραδέχεται ότι μπορεί, ασυναίσθητα, μέσα στον θυμό να ξεφύγει—γιατί ο θυμός «σε οδηγεί». Όμως πλέον μπορεί να τον τιθασεύσει, να αλλάξει γρήγορα κατεύθυνση, επειδή έχει ξεκαθαρίσει μέσα της τι είναι πραγματικά σημαντικό.
Και το σημαντικό, όπως το περιγράφει, είναι να κοιτάξεις και το δικό σου μερίδιο. Όχι για να αυτομαστιγωθείς, αλλά για να καταλάβεις: γιατί επέτρεψες σε έναν άνθρωπο να σου φερθεί έτσι; Γιατί άνοιξες τα όριά σου τόσο πολύ ώστε να γίνει εφικτή μια συμπεριφορά που σε πλήγωσε; Είναι ένα ερώτημα δύσκολο, γιατί απαιτεί ειλικρίνεια. Αλλά είναι και ένα ερώτημα που οδηγεί σε ελευθερία, γιατί σε βγάζει από τη θέση του «θύματος» και σε μετακινεί στη θέση του ανθρώπου που έχει δύναμη να αλλάξει.
Όπως σημειώνει, είναι προτιμότερο να καθίσεις να δεις τι έχεις κάνει εσύ λάθος παρά να αρχίσεις να κατηγορείς τους άλλους. Και αυτή η στάση, όταν αρχίζει να γίνεται συνειδητά, «ξαλαφρώνει πάρα πολύ». Δεν είναι κάτι που συμβαίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν είναι μια θεωρία που απλώς τη διαβάζεις και την εφαρμόζεις «πατώντας ένα κουμπί». Είναι διαδικασία.
Τι κρατάμε από τη συνέντευξη της Ζέτας Μακρυπούλια για τον έρωτα
Αν κάτι μένει στο τέλος από τα λόγια της Ζέτας Μακρυπούλια, είναι ότι ο έρωτας δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι και καθρέφτης. Μπορεί να σε ανεβάσει, αλλά μπορεί και να σε αποκαλύψει—να σου δείξει πού δεν έχεις όρια, πού ψάχνεις επιβεβαίωση, πού μπερδεύεις την ανάγκη με την αγάπη. Και τότε, ακόμη κι αν έχεις αδικηθεί, η ουσιαστική ερώτηση δεν είναι μόνο «τι μου έκαναν», αλλά και «τι επέτρεψα, τι πίστεψα, τι φοβήθηκα».
Με αυτή τη ματιά, ο έρωτας δεν ακυρώνεται ούτε εξιδανικεύεται. Αντιμετωπίζεται με περισσότερη αλήθεια. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ώριμο, το πιο ανακουφιστικό συμπέρασμα: ότι όταν ξεκαθαρίζεις μέσα σου τι είναι έρωτας και τι δεν είναι, όταν σταματάς να τον ταυτίζεις με λάθος πράγματα, τότε μειώνεις τις πιθανότητες να πληγωθείς «παραπανίσια»—και αυξάνεις τις πιθανότητες να τον ζήσεις όπως πραγματικά αξίζει.
