Η Ζέτα Μακρυπούλια παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Instyle και τη δημοσιογράφο Ξένια Ιωάννου, με αφορμή την παρθενική της εμφάνιση στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Με την ειλικρίνεια που τη χαρακτηρίζει, η αγαπημένη ηθοποιός και παρουσιάστρια του ΑΝΤ1 μίλησε για τον απαιτητικό ρυθμό της καθημερινότητάς της, για το πώς την έχει αλλάξει ο χρόνος, αλλά και για το πού βρίσκει πλέον την προσωπική της «ανάσα». Η Ζέτα Μακρυπούλια δεν κρύβει ότι διανύει μια περίοδο γεμάτη ένταση, δουλειά και συνεχείς μετακινήσεις, αλλά ταυτόχρονα αναζητά όλο και πιο συνειδητά τρόπους να ισορροπεί.
Όταν ρωτήθηκε απλά «Πώς είσαι;», η απάντησή της ήταν αποκαλυπτική: ούτε και η ίδια δεν είναι πάντα σίγουρη. Όπως εξηγεί, στον χώρο της τηλεόρασης και του θεάτρου, τα πράγματα σπάνια έρχονται με σειρά. Συνήθως συμβαίνουν όλα μαζί, ταυτόχρονα, χωρίς να αφήνουν χώρο να τα χαρείς ή να τα επεξεργαστείς. Η μέρα ξεκινά με πρόγραμμα, συνεχίζεται με υποχρεώσεις και κλείνει με την αίσθηση ότι πρέπει «να βγει» πάση θυσία. Κάπως έτσι, η καθημερινότητα μοιάζει μηχανική: ξυπνάς, τρέχεις, εκτελείς, προχωράς.
Η ίδια δεν ωραιοποιεί την κατάσταση. Παραδέχεται την κούραση, ειδικά όταν οι μήνες περνούν σερί με θέατρο, πρόβες, γυρίσματα, εκπομπές και ό,τι άλλο προκύψει. Παρ’ όλα αυτά, κρατά μια στάση ψύχραιμη: «όλα καλά», λέει, σαν να θέλει να υπενθυμίσει ότι, όσο δύσκολο κι αν είναι, πρόκειται για μια διαδρομή που έχει επιλέξει και αγαπά.
Η Ζέτα Μακρυπούλια για τις αλλαγές στη ζωή της
Μέσα σε αυτό το τρέξιμο, η κουβέντα αναπόφευκτα πήγε στην προσωπική ζωή: υπάρχει χρόνος για εκείνη; προλαβαίνει να κάνει πράγματα για τον εαυτό της; Η απάντηση είναι σύντομη και ανθρώπινη: «λίγα». Και ακριβώς εκεί, η Ζέτα Μακρυπούλια ανοίγει μια πιο εσωτερική, πιο προσωπική πλευρά.
«Προσωπικά έχω αλλάξει πάρα πολύ από τότε που με θυμάσαι», λέει, περιγράφοντας μια μετατόπιση που πολλοί άνθρωποι αναγνωρίζουν στον εαυτό τους με το πέρασμα των χρόνων. Κάποτε ήταν πιο ανέμελη, πιο εξωστρεφής, ένα κορίτσι που έβγαινε, διασκέδαζε, ζούσε τη νύχτα. Σήμερα, όλα αυτά έχουν μπει στο περιθώριο — όχι απαραίτητα από κούραση ή έλλειψη χρόνου μόνο, αλλά γιατί απλά δεν την απασχολούν με τον ίδιο τρόπο.
Ακόμα κι αν υπήρχε χρόνος, εξηγεί, δεν θα την έβλεπες έξω. Η ανάγκη της έχει αλλάξει. Η προτεραιότητά της δεν είναι πια το «να βγει», αλλά το να νιώσει ουσιαστικά καλά. Κι αυτό, όπως φαίνεται, δεν έρχεται από την ένταση της κοινωνικής ζωής, αλλά από πιο απλές, γήινες εμπειρίες.
Τα ταξίδια ως προσωπική ελευθερία για τη Ζέτα Μακρυπούλια
Αν υπάρχει κάτι που απολαμβάνει πραγματικά στην προσωπική της ζωή, αυτό είναι τα ταξίδια. Εκεί, όπως λέει, νιώθει ότι μπορεί να ελευθερωθεί. Η Ζέτα Μακρυπούλια περιγράφει τη μεταμόρφωση που της συμβαίνει όταν βρίσκεται μακριά από το γνώριμο περιβάλλον: αισθάνεται όμορφα, ανέμελα, χαρούμενα, ακόμα και «παιδικά». Την πιάνει μια εξωστρέφεια που δεν εμφανίζεται εύκολα στην καθημερινότητα.
Ιδιαίτερα όταν το ταξίδι τη φέρνει κοντά στη φύση, τότε όλα μοιάζουν να κουμπώνουν. Η θάλασσα, για εκείνη, λειτουργεί σχεδόν σαν εσωτερικός διακόπτης ισορροπίας. «Όταν μπαίνω μέσα στη θάλασσα, αμέσως όλα εναρμονίζονται», λέει, και αυτή η φράση κουβαλά μια αίσθηση κάθαρσης. Σαν να βρίσκει εκεί την ησυχία που δεν προλαβαίνει να χτίσει αλλιώς.
«Έχω γίνει σπιτόγατος»: το σπίτι, η καραντίνα και οι εσωτερικές συγκρούσεις
Κι όταν δεν μπορεί να φύγει; Όταν υπάρχει ελεύθερος χρόνος αλλά όχι δυνατότητα για ταξίδι; Τότε, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: προτιμά να μείνει σπίτι. Η Ζέτα Μακρυπούλια δηλώνει πια «πολύ του σπιτιού», και αναγνωρίζει ότι αυτό έχει ενισχυθεί μετά την καραντίνα αλλά και μετά από προσωπικά και ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα.
Δεν το λέει ως παράπονο. Για ένα μεγάλο διάστημα το απόλαυσε. Όμως υπάρχουν και στιγμές που έρχεται σε σύγκρουση με τον εαυτό της, γιατί αισθάνεται πως έχει κλειστεί πολύ. Είναι μια εσωτερική αντίφαση: από τη μία, δεν έχει την όρεξη που είχε παλιά για έξοδο· από την άλλη, αναρωτιέται μήπως αυτή η επιλογή την απομακρύνει από πλευρές του εαυτού της που κάποτε ήταν πιο ζωντανές και αυθόρμητες.
Κι όμως, αυτή η παραδοχή είναι ίσως το πιο δυνατό στοιχείο της συνέντευξης. Η Ζέτα Μακρυπούλια δεν παρουσιάζει μια «τέλεια» εικόνα. Μιλά για αλλαγές, για φάσεις, για ανάγκες που μετακινούνται και για το πώς είναι να προσπαθείς να βρεις το μέτρο μέσα σε μια ζωή με έντονη δημόσια έκθεση και συνεχείς απαιτήσεις.
Στο τέλος, αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι η Ζέτα Μακρυπούλια βρίσκεται σε μια περίοδο αυτοπαρατήρησης: δουλεύει πολύ, κουράζεται, αλλά ταυτόχρονα αναζητά μικρές, ουσιαστικές διεξόδους. Είτε μέσα από ένα ταξίδι που της χαρίζει ελευθερία, είτε μέσα από τη θαλπωρή του σπιτιού που την προστατεύει, προσπαθεί να ξαναβρεί την ισορροπία της. Και ίσως αυτή ακριβώς η ειλικρινής, ανθρώπινη προσπάθεια είναι που κάνει τη Ζέτα Μακρυπούλια να παραμένει τόσο οικεία και ενδιαφέρουσα στο κοινό.
