Η Ζιζέλ Πελικό, θύμα οργανωμένων και κατ’ εξακολούθηση βιασμών από τον σύζυγό της μέσα στο ίδιο τους το σπίτι στη νότια Γαλλία, δημοσίευσε σήμερα τα απομνημονεύματά της, καταγράφοντας τη φρίκη που έζησε και εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους επέλεξε η δίκη να διεξαχθεί δημόσια και όχι κεκλεισμένων των θυρών.
Το βιβλίο, με τίτλο «Ύμνος στη ζωή», περιγράφει τους μαζικούς βιασμούς που υπέστη επί σειρά ετών, μια υπόθεση που συγκλόνισε τη γαλλική και διεθνή κοινή γνώμη και μετέτρεψε τη σημερινή 73χρονη γυναίκα σε σύμβολο του αγώνα κατά της σεξουαλικής βίας. Η υπόθεση ήταν τόσο σοβαρή, ώστε οδήγησε ακόμη και τη γαλλική κυβέρνηση σε τροποποίηση της νομοθεσίας περί βιασμών.
Αναφερόμενη στην απόφασή της να μη ζητήσει κεκλεισμένων των θυρών δίκη, η οποία θα της εξασφάλιζε ανωνυμία, η Πελικό γράφει: «Κανείς δεν θα μάθαινε τι μου έκαναν. Κανείς, πέρα από όσους θα εμπλέκονταν στη δίκη, δεν θα έβλεπε τα πρόσωπά τους και δεν θα αναρωτιόταν πώς ξεχωρίζεις τους βιαστές ανάμεσα στους γείτονες και τους συναδέλφους σου».
«Στην κόλαση και πίσω»
Η Πελικό περιγράφει τη στιγμή που έμαθε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε και επέτρεπε σε δεκάδες άνδρες να τη βιάζουν επί χρόνια. Όπως αναφέρει, οι αστυνομικοί αρχικά τη ρώτησαν αν το ζευγάρι συμμετείχε σε ανταλλαγή συντρόφων. Όταν απάντησε αρνητικά, της έδειξαν φωτογραφίες όπου η ίδια εμφανιζόταν αναίσθητη στο κρεβάτι, πλαισιωμένη από αγνώστους άνδρες.
«Ο αστυνομικός μου είπε έναν αριθμό. Μου είπε ότι 53 άνδρες είχαν έρθει στο σπίτι μου για να με βιάσουν», γράφει.
Συγκλονιστική είναι και η περιγραφή της επιστροφής της στο σπίτι, όπου άπλωνε τα ρούχα του συζύγου της, σημειώνοντας: «Ήμουν σαν ένας σκύλος που περιμένει το αφεντικό του στον κήπο».
Ιδιαίτερα επώδυνη, όπως περιγράφει, ήταν και η στιγμή που χρειάστηκε να εξηγήσει στα παιδιά της τι είχε συμβεί, γνωρίζοντας –όπως γράφει– ότι η κόρη της Καρολίν «θα ζούσε μια κόλαση».
Πέρα από τον σύζυγό της, ακόμη 50 άνδρες καταδικάστηκαν για τον βιασμό της όσο εκείνη βρισκόταν υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών.
«Η πίστη στους ανθρώπους είναι η εκδίκησή μου»
Κατά τη διάρκεια της δίκης, η Ζιζέλ Πελικό δεν απευθύνθηκε ποτέ απευθείας στον σύζυγό της, Ντομινίκ Πελικό. Στο βιβλίο της, ωστόσο, αποκαλύπτει ότι σκοπεύει να τον επισκεφθεί στη φυλακή για να του ζητήσει απαντήσεις.
«Σκέφτηκες ποτέ να σταματήσεις; Κακοποίησες την κόρη μας; Έχεις ιδέα σε τι κόλαση ζούμε; Σκότωσες; Χρειάζομαι απαντήσεις, μου τις χρωστάει», γράφει.
Η Πελικό τονίζει ότι άντλησε δύναμη από τις χιλιάδες επιστολές που έλαβε από γυναίκες σε όλο τον κόσμο και από την παρουσία γυναικών έξω από τη δικαστική αίθουσα.
«Προτιμούσα να διαβάζω τα γράμματά τους αντί για τις εφημερίδες. Μου έδωσαν την ευκαιρία να ακούσω τις φωνές των γυναικών», σημειώνει.
Στα απομνημονεύματά της αποκαλύπτει επίσης ότι ξαναβρήκε την αγάπη, γράφοντας για έναν άνδρα που γνώρισε μέσω κοινών φίλων: «Ήμουν μεθυσμένη από χαρά. Είχα ανάγκη να αγαπήσω ξανά. Δεν φοβόμουν. Έχω ακόμη πίστη στους ανθρώπους. Κάποτε ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου. Τώρα είναι η δύναμή μου, η εκδίκησή μου».
